دختر مهتاب

دختر مهتاب

 

 

 

 رختخوابی کـــــه در آن میخوابم             

باز از آن بوی تو آید به مشـــام

باز هم خواب  ترا می بینــــــــــم             

کی ز خاطــــــــر برود آن ایام ؟

 

بالش زیر ســـــــرم از پر قوست             

نرمی زلف تــــــــــرا کی دارد ؟

عطـــــر گیسوی تو در بالش من             

لذتی بیشــــــــــــــتر از می دارد

 

ماه را مینگـــــــــــرم در دل شب             

یاد زیبــــــــــائی تو می افتــــــم

یاد آن قصـــــــه که از دختر ماه             

با تو در بســترمان می گفتــــــم

 

یاد شـــــهزاده خوش سیـــــمائی             

که ســــــفر کرده ز شهر پدرش

از همه کوه و در و دشت گذشت             

سالها رفت و نمــاند از سفرش

 

ســـالها رفت و ز هر کس پرسید            

خانه دختــــــر مهتاب کجاست ؟

تا کـــه از ابر بپرســـید و شـــنید            

خانه اش روی پر چلچله هاست

 

سالهای دگـــــــــری رفت ، اینبار             

خانه چلچــــــــــله را می پرسید

هر کـه راهی به جوان داد نشان             

او هم آنرا به ســـر خویش دوید

 

صورت ماه همــــــــان بود که او             

از همان لحظـــــــــــه آغاز بدید

حالیـــــا هم به لب معشـــــــوقش             

او همان رنگ و همان ناز بدید

 

هر چـه میــدید در آن صورت بود             

بی خبر بود کــه مو گشته سپید

یک شب او خسته و نالان از راه             

به ســــر قله یک کوه رســــــید

 

دید نزدیک تر از هـــــــر شب یار             

با همــــان ناز به او می خنـــدد

بی خبـــــــر بود که جان از بدنش             

آخرین بار ســــــفر می بنــــــدد

 

دسته ای چلچله پرواز کنــــــــان             

می پریدنــد به آواز وصـــــــــال

نغمــه خوان آمده تا قلـــــــه کوه           

نازنین دختـــــــــر مهتاب به بال

 

تا ســـحر چلچله ها می خواندند           

در شب جشــــــن وصـــال آنهــــــا

برد با خویشـتن آن تازه عروس           

روح معشــــــوقه خویش آز آنجــا

 

اولین پرتــو خورشـــــــید که زد           

جســــــم او بود و نه چیز دگـــــری

آنچنان خفته که گوئی به سرش          

از غم یار نبــــــــــــــــــــــوده اثری

 

جای خالی تو در این بســـــــــتر           

غم سنگین و گرانیست بـــــــــه دل

چکنـــم؟ دست خودم نیست مگر          

بی تو آرام وتوانیست بـــــــــــه دل

 

خسته ام خسته ولیــــکن امشب          

زده بی خوابی سختی به ســــــــرم

رفتـــــه از جان من خسته قرار          

تشـــــــنه چند صباحی ســـــــــــفرم

 

ماه را می نگــــــــرم باز امشب          

راستی همچـــــو عروسی زیباست

امشب ای ماه ز تو می پرســــم          

آن سفر کرده از این خانه کجاست؟

 

دختـــر ماه به من می خنــــــــدد           

مهربان مثــــــل تو ای مونس جان

من از این بســــتر خود می بینم          

دسته ای چلچــــــــــــله پرواز کنان