دلتنگ

دلتنگی رحمان شکوفه پور

 

ز غربت هر چــــــــه میکوشم ره رفتن نمی یابم                

 اگر باشـــــــد چنین راهی چرا پس من نمی یابم؟

نه تنــها درد من دوری ز یاران و عزیزان است              

 نشان از شــــــادی اندر چهر هم میهن نمی یابم

هزاران درد بی درمان میان سیــــــــــنه جا دارد              

 دگـــــــر تاب و توانی من به جسم و تن نمی یابم

هوای خانه دارم بهر آن همسایه دلتنـــــــــــــگم              

 کــــه چون او مهربانی را در این برزن نمی یابم

جوانی بود و شوری در ســر و صد آرزو در دل              

 به سر زان شور حالا یک ســـر سوزن نمی یابم

هوای باغ را کردم کشـــــــــیدم سر به صحرا ها            

 به بال خســـــــــته اکنون تاب بر گشتن نمی یابم

چه زیبــــــــــا بود آنجا غنچه های زنبق وحشی              

 یکی زان غنچه ها را من در این گلشن نمی یابم

به مستی هم در اینجــــــــــا لذت مستی نمی بینم                

 به شـــــــــادی هم در اینجا حال خندیدن نمی یابم

دلم میگیـــــــــرد از تاریکی و بوی غروب اینجا              

 ز نور خانه فرش کوچـــــــــه را روشن نمی یابم

چه حاصل دارد این اشکی که ریزم بر سر خاکی                

 که چون خاک وطن از رســــــتن آبستن نمی یابم

زبان عشق را حاجت به تفسـیر زبان نــــــــــبود               

 دل خوش در چنین جائی بــــه دل بستن نمی یابم

                رفیقی گفتـــه قسمت این چنین بوده تحمـــل کن

به خود تاب چنین تن بر قضــــــــــا دادن تمی یابم  

سخن ها داری اندر دل ولی همدرد کو رحمـان ؟                

 زبانی هم کـــــــــــــه آنرا می توان گفتن نمی یابم