حقیقت تلخ

اشعار رحمان شکوفه پور

 

 

هر گز نفهمیــــــــــــــدم که عشق روزی تنفّرمیشـــود                                

در ســـــــــــــــفره نان عاشقان از غصّـــه آجر میشود

صبری کـــه در عاشق بود چون صبر ایّوب است لیک                                 

دانم که روزی کاســـــــــــــــــۀ این صبر هم پر میشود

روزی به خود آید کــــــــــه در تنهائیش هر لحظــه ای                                 

از زندگی تا نیســـــــــتی راهی میانبــــــــر میشـــــــود

در خلوت روحانیش از جور یاران اشــــــــــــــــــک او                                

چون آید از اعماق دل هـــــــــــر قطره اش دّر میشــود

گر ســـــــــــــــــرو هم باشد تبر از ریشــه او را میزند                                

مرد افکن اینجا ضــــــــــربه ای از یک تلنگر میشــود

چون عاشق از جان بگذرد خود سوزد و خود بشکنــد                               

در چشم معشوق ای بســـــــــــا کاینهم تظاهر میشــود

 (رحمان) حقیقت تلخ بود امّــــــا یقین کردم کــه عشق                                

از زخم تیغ کینـــــــــــه ها گاهی تنفّر میشـــــــــــــــود