گریه نکن

 

شعری برای بیتا دختری از وطنم ….. وقتی آغاز سخن کرد با اشک بود….در صدایش صداقت و معصومیّت موج میزد…. آنچه از او سؤال میشد بدون لحظه ای تأمل همچنان با بُغض و هق هقِ شکسته جواب میداد……از ملامت ها و زخم زبان های خانۀ نامادری و سکوتِ پدر…… تا آنجا که دلم لرزید وقتی گفت بارها و بارها به مرز خود کشی رسیده ….. درماندگی را با تمام عظمتِ وحشتناکش از حرفهایش حسّ میکردم

دانمارک

00 / 08 /19

———————————————————————————–

آشنا هست به دردت دل مــــــــا، گریه نکن                 گریه ات گفت به مــــــــا درد ترا، گریه نکن

 چــه غریبـــــانه شکستی به گلو بغضت را                 دل ما نیـــــــــــز شکستی به خدا، گریه نکن

 عاشقـــــــــانه به شب عشق ز غمها گفتی                  گـــــر چه دل را بدهــد گریه جلا، گریه نکن

 گریه گویند که ضعف است کجا ضعف کجا                 آب از آتش دل آمـــــــــــــــده را، گریه نکن

 آنکــــه امروز دلت میشکند روز دگـــــــر                  دل او میشــکند دست قضـــــــــا، گریه نکن

 چه کسی دیده پس پردۀ تقدیر چــــه هست                  یا کـــه ماند؟ کـــه رود از برِ ما، گریه نکن

 پادشــــه میرود آنجا کــــه گدا نیــــــز رود                  این چهان کی به کسی کرده وفا، گریه نکن

 گریه کــردی به وطن، یار به غربت گریان                  وصل دل بین ز کجا تا به کجـــا، گریه نکن

 تازه آغــــــــاز کن از روزِ دگــــر بودن را                  پاک کن گــــردِ غم از خاطره ها، گریه نکن

 فکر بیهوده مکن زنده بمـــان عاشق باش                 عاشق از عشق بماند ســـــــرِ پا، گریه نکن

 خواهشی دارمت ای دختــــــرِ تنهایِ وطن                  دل قوی دار تو با یادِ خـــــــــــدا، گریه نکن