دیر آمدی

 

دوستی نوشت :

رحمان جان من نمیگویم دکتر عباس حکیم گفته

درمیان جان من تخم محبت کاشتی

عاشقم کردی و آنگه دل زمن برداشتی

آخه قربون شکل ماهت برم درسته که مرتب تو نازنینم را توی زحمت میاندازم ولی گاه گاهی هم یادی از حقیر بکن که بدانم هنوز زنده ام. حتی پیام هایت هم برای من حیات بخش است چه برسه باینکه زنگی بزنی و یادی از ما کنی .

 …….برایش نوشتم…….

آنکس کـــــــه از دل ما هر گـز خبر ندارد                           دست از گلایه افسوس گوئی که بر ندارد

حالی نمانده دیگر تا در کنـــــــــــار یاران                           مِی نوشد آنچنان کـــــه گوئی سحر ندارد

یادش بخیـــــر روزی صـد شاخه میپریدیم                           افســـــــــــوس این پرنده امروز پر ندارد

یادش بخیــــر روزی کـز خودگذشتگی ها                           گوئی کــه بهر یاران از خویش سر ندارد

او مانده و دلی کـــــــــــز غمها هزار تکه                           از دست پارۀ دل جانی دگـــــــــــــر ندارد

بگذار ما به دردِ خود در قفا بســــــــوزیم                           احوالپرسی از مـــــا در مــــــــا اثر ندارد

آنکس کــه داشت بر دوش بار غمِ رفیقان                           امروزه خود برای آهی کمــــــــــــر ندارد

در بسـته ام به روی کو بشکنـــد سکوتم                            هر چنــــــــد از خرابی این خانه در ندارد

از من مگیــــر بر دل، جانم به لب رسیده                            این ســـــــــر ز پیلۀ خود میل سفر ندارد

دیر آمدی ســـــراغم ازیاد رفتـــــــه بودم                            رحمان رفیق دیگــر جز شـــــعر تر ندارد