خط بزن اسم مرا…

 

 

خط بزن اســـــــــــم مرا از ذهن خود                      

خاطـــــــــــــراتم را تمامی پاک کن

نقش یادم را به قبرستان ببـــــــــــــر                      

پایکوبی کن همانجـــــــــا خاک کن

 

خطّ بزن نام مرا این لحظــــــــــــه از                      

آن دل بس کینـــــــه توز و یاوه گو

میشـــناسنـد اینهمــــــــــه یاران مرا                      

کـی بـــــــــــــــود بیمم ز ترس آبرو

 

دانه ای با دست خود بر داشــــــــــتم                    

جای دادم من به گلدان قد کشــــــــید

رنگ و بوئی چون گرفت وغنچه داد                    

خار آن انگشت دســــــــــــتم را برید

 

تا کجــا باید کـــــــــه از این کوره ره                    

گیج و سـرگردان و بی مقصد گذشت

تا کجـــــــــــــــــا از ترس مشتی آبرو                    

با امیـــــــــد هر چه پیش آید گذشت

 

آنچه آمد بر ســــــــــــــرم در زندگی                    

بوده تاوان دل بشــکســــــــــــته پر

کی بود ترسی به دل از دشـــــــــمنی                    

میشـــــــــود از این بتــر حالی مگر

 

آنچــــــه ما رااینچنین رنجـــــور کرد                    

شــــــک نکن کاندر توان پیل نیست

گر چـــــه ما پا را به زحمت میکشیم                    

بارمان بر دوش کس تحمیـــل نیست

 

بخت با مــــــــــــــا روزگاری یار بود                    

کی چنین روز ســیاهی داشـــــــــتیم

ما هم اینجــــا در میـــــــــان دوستان                    

مهرشان را تکّیـــــــــه گاهی داشتیم

 

اینچنین آوارگی هم قصّـــــــــه ایست                    

گرچــه این دوران چو طوفان بگذرد

ما کـــــــه جان سختیم و اولاد غمیم                    

سخت هم گــر باشـــــد آســان بگذرد