می دوست

 

از لطف تو ای دوست چنین شــادم و مستم                   بوی نفست هست در این خانه کـــه هستم

پیش از تو غم هر دو جهان قسمت من بود                    با عشــــق تو از بنـــد غم خویش گسستم

صـــــــد بار لب لعل تو با بوســــــــه گزیدم                    چون رفت عنـــــان دل دیوانه ز دســــــتم

گفتم دگر از بوســــــه نرنجانمت ای دوست                    گفتم به سـحر، لیک به شب توبه شکستم

یک شب هوس مستی می کردم و رفتـــــــم                    با یاد تو در گوشـــــۀ میخانه نشــــــــستم

ســـاقی چو مرا دید به آن حال پریشـــــــان                    از بادۀ نابش قدحی داد به دســــــــــــــــتم

تا عشق ترا دید به چشـــــــــمان من آنشب                     پرسید کجا؟ از چه مئی سرخوش و مستم

گفتـــــــم کــــــــه رخ یار چنین کرده خرابم                     اینـــــگونه کــــــه می بینیم از روز الستم

زاهد شـــــوم ار دوست کند ترک خم و می                      گـــــر دوست به میخانه رود باده پرســتم

با عشـــق تو آغاز شــــــد این دفتر رحمان                     امروز هـم آنرا همـــــــه با عشق تو بستم