هنر من

 

ای عزیزی کـــــه ز خوبان جهان خوبتری                      زود میــائی و زود از بر مـــــــا میگذری

گشـــــته بیخوابی ما علّت بیمـــــــــاری ما                       خواب در دیده حرام است اگــر در نظری

دراین خانه نبستم که مگر از ســــــر لطف                       تو درآئی و گشائی به ســر انگشت دری

وقت پرســیدن حالم تو شــتابان مگـــــــذر                       ســــر موئی بنمـــــــــا مرحمت بیشـتری

از من خسته اگــــــــر هدیه پذیری جان را                        منتّی هست کــه بگذاشته باشی به سری

وای از آن لحظه که از چشم تو افتد دل ما                        میلت آید کـــه دهی جای مرا بر دگــــری

از همان روز که دادی به من امیــّد وصال                        ترسم اینست کـه آن وعده ز خاطر ببری

عاشقی هم هنر بی هنـری همچو من است                         بپذیر این هنـــر از همچو منِ بی هنــری