واقعه

شعر دیگری که از کثرت درد و اندوه در غم از دست دادن برادر بزرگ و هنرمندم ( احمد ) در همدان سرودم

هنگام بهـــــار است و ز ره آمده عیــد                         ســـرو چمن از جور زمستان خشـکید

در فصــل بهاران شـکفد غنچــــه ولی                          کی وقت گلی بود کـــــه گلچین برچیــد

بستان به عزا و سوگ این گل بنشست                          طاقت ز کف ابر برون شــــــــــد بارید

دل خون شــــــــد و فریاد بر آمد ز گلو                          آنســـان کــــــــه فلک نالۀ ما را بشنید

آری سخن از مرگ گلی هست کــه من                           باور نکنـم دست اجل او را چیــــــــــد

در شـــــــوق شــنیدن صـــــدایت بودم                           کامد خبــری کــه مرغ از شــاخه پرید

با رفتن تو مِهر تو از دل کــــــه نرفت                          گلچین به خطا گفت که این رشته برید

داغ تو نه تنها دل رحمـان را ســوخت                          یک شهر از این واقعـه بر خود لرزید