مرگ در غربت

 

در اقامت یکساله ام در استانبول یکی از هنرمندانی که در ایران فعالیت داشت برای اجرای برنامه به آنجا آمد … احمد معینی …. صدائی تقریبا شبیه به صدای داوود مقامی ….. اکثر ساعات روز و قبل از شروع کار شبانه در کابارۀ ایرانی را با او و دوست دیگری بنام ایرج بودم… خیلی به خانواده اش علاقه داشت و همیشه از آنان با عشق حرف میزد…خاطرات شیرین و دلچسبی دارم از سه ماهی که با او دوستی و گفتگو داشتم ….او به وطن رفت و من به غربتی دیگر……. او مرد و به وطن رفت و من به غربت آمدم و مردم …. با یادی و اشاره ای به دیگر دوست هنرمندم ( صابر آتشین ) که او نیز هنگام اجرای برنامهبرای هموطنانش در همان غربت ترکیه به دیار ابدی شتافت.

به یاد احمد معینی

عاقبت روزی ز دنیــــــــــــــا میرویم                           بعد از آن از یاد دلهــــــــــا میرویم

در میـــــان جمع یارانیـــــــــم و لیک                           عاقبت یکشب چــــــــه تنها میرویم

ما به دنبــــــــــال هوای نفس خویش                            وقت رفتن زشت و زیبـــــا میرویم

تا شــــــــدی از باده ای امروز مست                             نعره کمتــر زن کـــــه فردا میرویم

مرگ چون آید منی در کــــــار نیست                             از ضمــــائر آنزمان مــــــا میرویم

گل مریزید اینچنیــــــــــن روی زمین                              عاقبت ما نزد گلهـــــــــــــا میرویم

قسمت مـــــــــا هم نمیــــــــداند کسی                              گوئیـــــــــــا ما هم از اینجا میرویم

همچو احمــــــد بی خبر دور از وطن                               آرزو بر دل زدنیـــــــــــــــا میرویم

مرگ در خاک وطن شـــــــــیرین بود                               در کنــــــــار یار زانجــــــا میرویم

(صابر) اینجا رفت و احمـد هم چو او                                بی گمان ما هم چو آنهــــا میرویم

لاجرم  رحمــــان  تو هم روزی روی                                 ما همـــــه این کوره ره را میرویم