حرمت

 

قلب تنــگم را عذاب لحظـــــــه کشت      جان به لب آمــــــــد قرار من برفت                            

دست خود شــــستم ز جان خسته ام      تا از این کاشــــــــانه یار من برفت                           

                            

بار ها پرســــــیدم از خود کی؟ کجا؟     این ســـفر روزی به پایان میرســـد

در عذاب انتظـارش تا ای خــــــــــدا      درد هجران کی به درمان میرســــد

 

چنـــــــــــــگ بر روح تب آلودم زند     وحشت از بازی تلخ روزگـــــــــــار                          

آنچنـــــان میترســم از قسمت که دل     رفتـــــه از دستش عـنان اختیــــــار                           

                         

از تو می پرســم که آیا میشـــــــــود     عشــــــق را با کینـــه ای از یاد برد

کی شـــــــود با سنگ سخت بیستون     عشـــق شیرین از دل فرهــــــاد برد

 

برده ای از حاطـــر آیا شــــــــعر من     کز برایت گاه گــــــــــاهی خوانده ام                         

عشق و شور و آرزو را یک به یک     من به هر سطری از آن  گنجانده ام                         

                         

بررده ای از خاطــــر آیا شـــــــــادیم     از هر آن چیزی کـــــه شادت میکند

کی کسی هــــر لحظه ای هر ساعتی     چون من دیوانه یادت میکنـــــــــــد

 

رفتـــــــــــــــــه آیا رنج بی پایان من     در قمـــــــار زندگی از خاطــــــــرت                           

خوب میـــــــــــــدانی نخواهم داد من     یک جهان بر تار موئی از ســـــرت                         

                         

من به اوج آســــــــــــمانها میــــروم     گــــــــر تو دستی بر پر و بالم کشی

با تو میگیــــــــــــــــرد دل طوفانزده     در چنین دریــــــــــــای غم آرامشی

 

من تو تو میدانی کـــــــه جانم میرود     گــــــر بود عمر جدائی بیش از این                        

هر چه بودم خوب میــــــدانی که بود     حرمت عشــــقم خدائی بیش از این