سوگ

من که خود یک شاعرم هیچگاه چون او زبان گلها را نمی دانستم و با گل درد دل نکرده ام ، هیچگاه با آب دریاچه ها مانوس نبوده ام ، هر گز زندگی را چون او در نیافته بودم و به خوبی او نتوانسته ام راه ورود به قلبها را بشناسم .

بدرقۀ رفتنش چیزی جز شعر ندارم ، به یاد مرتضی رضوی یکی از مهربانترین و دلسوز ترین دوستانم ….

رفیق نازنیــن من تو ای هم کیش و آئینــــــــم                          چه جانکاه و چه جانفرساست در سوگ تو بنشینم

دلم گاهی که پر درد از حوادث های غربت بود                          کلام گرم و دلســــــــــوزانه ات میداد تســــــــکینم

تو معنـــــــــــای محبّت در دیار بی کسی بودی                          تو الگوی صبــــــوری در مصــــاف تلخ و شیرینم

اگر در بسترت اکنون یرت را خاک بالین است                          چگونه ســـــــر گذارم من شـــــــبانگاهان به بالینم

خود اینجا شاهدم گاهی که با گل درد دل کردی                          از این رو تا ابد هرگـــز گل از شـــــاخی نمی چینم

دلت همچون حریری از شــــکوه مهربانی بود                          دلم از ریشـــــــه میســــــــــوزد ترا دیگر نمی بینم