خالق

 

جز خــــــــــــدا چشم عنایت به کسی نیست مرا                         غیر از او یار بگــــــــــــو در دو جهان کیست مرا ؟

هر چه دارم من از او هست و کسی نیست جز او                         آنچــــــه در هستی از او نیست بگو چیست مرا   

 نتـــــــــوان شـــــــــــکر یکی گفت ز خوان کرمش                       در همـــــه روز و شب از عمر کــــه باقیست مرا   

گـــــــــر ز من روی بگردانی و دلگیــــــــــــر شوی                        از تو یاری طلبیـــــــدن به چـــــــــه روئیست مرا ؟

گر جهان هر کــــــــــــه دمی چند به ما یاری کـرد                        جز تو کی با کس دیگر ســـــــــــــر یاریست مرا ؟

تا کـــــــــــــــــــه جاری به زبان میکنـم این نام ترا                       از کسی غیــــــــــر تو آن لحظه چه باکیست مرا؟

غم دل با که بگویم کـــــــــه تسلی دهـــــــــدم ؟                       چون کمـــــــــر خم ز غم بی کس و کاریست مرا 

   از چه دلســــــــــــرد شود تا به تو نازد( رحمان)؟                       یار غیــــــــــــر از تو کـــــه در عالم خاکیست مرا ؟